San gerardo dota

Op naar een nieuwe plek, San Gerardo Dota. Gelukkig maken ze van de reis ook altijd iets leuks en hebben we een mooie tussenstop.
De mooiste waterval van Costa Rica. Een wandeling van 3km bergop. Normaal een eitje, maar met deze benauwde hitte, toch een uitdaging. Shirts doorweekt, zweetdruppels rollen over onze gezichten. Maar uiteraard was het dubbel en dwars waard. We beginnen bij het hoogste punt, om even te genieten van het uitzicht. 1 punt lager, daar kunnen we ook zwemmen.
Flinke stromingen, maar heerlijk verkoelend.
We hadden een rustiger plekje ontdekt waar we lekker konden zwemmen. Daar was ik met de jongens, en opeens zie ik Joost via een touw de waterval opklimmen. Je kon daar dus ook een mooie sprong maken vanaf de rots, 11 meter hoog, in de waterval. En ja hoor daar ging ie!
Ik ben later ook nog geweest, en onze Ben ook! Kleine durfal. Het begin om naar boven te klimmen was echt wel pittig. Water in je gezicht, geen zicht, weinig adem. Echt puur vertrouwen op de mensen die je aanwijzingen geven, en mee omhoog hielpen. Bizar dat Ben er zo makkelijk mee om ging. Ik was nog niet boven en zag hem de sprong al maken.
Tom heeft een dappere poging gedaan, maar haakte op het begin stukje af. Maar grenzen aangeven blijft soms een dingetje, dus hier waren wij ook al gewoon trots op!

Aankomst in het volgende dorpje ging een stuk lastiger. Stroomkabel midden op de weg, onze bus kon er niet langs. Ze hebben stenen gegooid tegen de kabel aan waardoor het losser ging hangen en we er wel langs konden. Maarja.... geen stroom in het dorp en dus ook niet bij de logde, en het was pikkedonker. (Voor degene die mij goed kennen, ik haat pikkedonker en zeker midden in een bos)
Dus in de logde 4 zaklampen in elke hoek neergelegd om iets te kunnen zien. Avond eten slaan we over en het wordt chips op de kamer en vroeg naar bed!